Een behoorlijke opgave overwinnen.

 

Studies tonen aan dat beweging voor (ex-)kankerpatiënten belangrijk is voor een goed herstel. Sterker nog, inactiviteit zou zelfs tot een verminderde kwaliteit van leven leiden na een behandeling die een afbrekende werking op de spieren heeft gehad. Fysieke en psychosociale klachten kunnen na een oncologische behandeling een grote rol spelen waardoor het volgen van een actief schema een behoorlijke opgave kan zijn.

  

We praten hierover met Marjolein van de Veen. Een jaar geleden (mei 2017) ontdekte zij een bult in haar hals en duurde het niet lang voor zij in behandeling was voor de ziekte van Hodgkin. Ze werd daarvoor behandeld en is daar nu van aan het herstellen. Ondertussen traint ze voor verschillende sponsorlopen. KankerEnIk.nl is onder de indruk van haar doorzettingsvermogen en vraagt haar het (sport)hemd van het lijf.

gallery/header marjolein dam tot dam loop

Rennen sterkt me maar boodschappen doen is nog zwaar

Marjolein deed mee aan de Dam tot Damloop en zamelde daarmee geld in voor het team KWF. Een hele prestatie aangezien zij een jaar daarvoor nog in behandeling was voor lymfklierkanker. Hoe dit haar lukte lees je in dit inteview.

gallery/iknl elke

Elke De Klerk
Schrijft vaak vanuit haar eigen ervaring over de vele aspecten waarmee kanker-patiënten te maken krijgen.

gallery/schermafbeelding 2019-02-01 om 13.15.45
gallery/schermafbeelding 2019-02-05 om 12.13.22
Een goede uitrusting

Trainen begint bij een goede uitrusting. Kleed jezelf goed aan, kies daarbij voor het juiste ondergoed. Sport BH's met sluiting aan de voorkant die geschikt zijn voor het inleggen van prothese'e verminderen de belasting tijdens het aankleden en het rennen. Een inspirerend shirt maakt jouw sport tenue natuurlijk helemaal compleet!

"Opeens ging het niet
meer zo lekker"

 

Het ging eerst steeds beter, na 2 jaar trainen liep ik zelfs voor de eerste keer 15 km. Het was inmiddels april 2017, warm en het rennen viel mij zwaar. Het lukte me niet om alles aan één stuk te lopen, sommige stukjes moest ik wandelen. Die dag liep ik het parcours wel helemaal uit maar finishte als laatst. Een maand later ontdekte ik een ‘bult’ in mijn hals.

Na een reeks onderzoeken, waaronder een pijnlijke punctie, werd de aangetaste lymfeklier uit mijn hals gehaald door middel van een operatie. Uit het biopt bleek uiteindelijk dat ik de ziekte van Hodgkin had. Een klassieke vorm van Lymfklierkanker. Wat mij tijdens deze periode heeft geholpen waren de woorden van de arts die een nekecho bij mij maakte:  “stap voor stap”.

 

Ondanks de diagnose was rennen voor mij belangrijk.
In overleg met mijn hematoloog heb ik drie dagen voor de eerste chemokuur mijn laatste evenement gelopen: de 10 van Noordwijk.
Zij adviseerde me om goed naar mijn lichaam te luisteren.

Vol goede moed begon ik aan tien kilometer, maar na vijf ben ik huilend uitgestapt. 

Hoe dan ook een topprestatie. Voor mijn gevoel was ook die medaille dubbel en dwars verdiend.

 

"Als je kan hardlopen, waarom kan je dan bijv. geen boodschappen doen?"

 

Ondanks dat mijn energie laag was en ik bijna niets kon, lukte het wel om te rennen, de energie die ik had stopte ik het liefst in het hardlopen. Dat begreep niet iedereen, als je kan hardlopen, waarom kan je dan bijv. geen boodschappen doen of uitgebreid op verjaardagsbezoek?

 

Op een zeker moment tijdens de behandeling lukte het hardlopen even niet meer. Zwemmen bood voor mij een alternatief.

 

Samen met mijn moeder, 1x per week. Hoewel het bewegen me goed deed was het omkleden voor mij al een uitputtingsslag. Mijn haren kon ik alleen al zittend kammen. Hoewel mijn haren nooit helemaal uit zijn gevallen, borstelde ik er weken aan een stuk plukken haar uit, zo ook in het zwembad. Dat was niet leuk. 

 

De pauze van hardlopen vond plaats gedurende de laatste periode van de chemo en dit duurde ruim een maand. Tijdens de bestralingen die daarop volgden heb ik rennen gelukkig weer in de weekenden op kunnen pakken.

Gerelateerde producten

gallery/schermafbeelding 2019-03-06 om 11.49.48
gallery/schermafbeelding 2019-01-14 om 14.18.28
gallery/schermafbeelding 2019-02-14 om 13.18.41
gallery/schermafbeelding 2018-09-20 om 22.05.53

In september 2018 heb je meegedaan aan de Dam tot Damloop en rende je voor het team KWF. Waar komt jouw motivatie vandaan om mee te doen aan sponsorlopen? 

 

Marjolein: Het hardlopen leert me weer vertrouwen te hebben in de mogelijkheden van mijn lichaam. Het helpt me om rust te krijgen in mijn hoofd en ik voel mij steeds sterker worden zowel mentaal als fysiek. Hardlopen, en met name mijn doel om de Dam tot Damloop uit te lopen, houdt mij op dit moment overeind.

Ik leef en werk er naar toe, dat geeft mij veel houvast. De donaties die voor het KWF worden ingezameld groeien gestaag, dat geeft een enorme boost. Al die mensen geloven in mij! Het stimuleert en geeft mij veel vertrouwen.

gallery/schermafbeelding 2019-02-11 om 13.12.17
gallery/schermafbeelding 2018-09-25 om 13.20.42
Vermoeidheid de baas

Heb je na afloop van je behandelingen restklachten van vermoeidheid dan is deze Licht therapie bril wellicht geschikt om het herstel van je natuurlijke ritme te bevorderen. Op dit moment wordt er onderzoek gedaan of het effect ook wetenschappelijk kan worden bewezen voor energieherstel na kanker.

 

In beweging blijven door de hond uit te laten is een heel goed idee. Vind je het lastig om het trekken aan de riem met pijnlijke armen op te vangen?  Denk dan eens aan een heupriem, Marjolein gebreuikte de heupriem naar alle tevredenheid. Hondje Storm trok haar haar een beetje mee tijdens het rennen en dat motiveerde enorm!

gallery/hdi-banner-mm_120x600_ani

Het Helen Dowling Instituut helpt u en uw naasten omgaan met emoties zoals angst, vermoeidheid, stress en verdriet.

 

En biedt professionele zorg in de vorm van individuele behandelingen, maar ook groeps en internetbehandeling 
voor bijvoorbeeld het verminderen van vermoeidheid en angst.

 

Deze zorg wordt vergoed vanuit de basisverzekering.

gallery/schermafbeelding 2019-01-08 om 15.33.31

 

Het Helen Dowling Instituut

Het HDI helpt mensen omgaan met emoties zoals angst, vermoeidheid, stress en verdriet bij kanker. Zorg in de vorm van individuele behandelingen, verzorgen zij professioneel maar ook groeps en internetbehandeling voor bijvoorbeeld het verminderen van vermoeidheid en angst. Deze zorg wordt vergoed vanuit de basisverzekering. Lees hier het magazine van het Helen Dowling Instituut voor een eerste indruk van de organisatie.

Hoe ben je verslingerd geraakt aan rennen? 

 

Zo’n vier jaar geleden, in september 2014, zocht ik een nieuw levensdoel. Ik was overspannen geraakt na het beëindigen van een lange relatie waarin ik mijzelf kwijt was geraakt. Om beter in mijn vel te zitten begon ik met hardlopen. 

 

Van nature ben ik geen grote sportfan, al vaker had ik geprobeerd om met hardlopen te beginnen zonder veel succes. Maar na alle gebeurtenissen van dat jaar zocht ik een nieuw doel en op de één of andere manier lukte het dit keer wél.

 

Vastberaden dit keer door te zetten, besloot ik te gaan trainen voor een georganiseerde loop. Vijf kilometer, aan één stuk. De Marikenloop in mei 2015 (Nijmegen) sloot daar perfect bij aan. Samen met mijn beste vriendin schreef ik me in, zij rende al langer maar had nog niet eerder aan een georganiseerde loop meegedaan.

 

Met behulp van de hardloop app ‘Start to run’ begon mijn training voor die 5 kilometer en lukte het tot mijn grote vreugde. Vervolgens leek tien kilometer dan ook wel binnen mijn mogelijkheden te liggen, dat was het proberen absoluut waard! Waar een wil is, is (meestal) een weg. In september 2015 liep ik die 10 kilometer tijdens de Bridge to bridge loop in Arnhem. Na het behalen van dát doel volgden er nog meer hardloopevenementen en werd de ene na de andere medaille in de wacht gesleept. 

gallery/schermafbeelding 2019-03-14 om 12.06.27
gallery/schermafbeelding 2019-03-14 om 12.07.03
Start to ron app van evi Gruyaert

Na het grote succes van de Start 2 Run met Evy Gruyaert podcast werd de Hardlopen met Evy app uitgewerkt, met heel wat meer trainingsschema’s, registratiemogelijkheden, een eigen historie en andere toevoegingen.

Evy begeleidt je tijdens de training aan de hand van duidelijke instructies wat je te doen staat in de volgende training. Onder begeleiding van je eigen favoriete muziek.

gallery/marjolein 2017 eerste chemo
Marjolein  in stoel voor haar eerste chemo

Drie dagen nadat zij de 10 kilometer van Noorwijk rende werd Marjolein in het ziekenhuis verwacht voor haar eerste ABVD kuur. Hoewel ze op de foto een grote glimlach laat zien en ook echt wel blij was met de medaille, vloeide er ook heel wat tranen op deze dag.

Liep jij daarin wel eens tegen je grenzen aan? Was het lastig voor je om te accepteren dat het zwaarder werd? 

 

Ik geloof niet dat ik het lastig vond om te accepteren dat het zwaarder werd. De oorzaak was immers duidelijk, ik kon er niet zoveel aan doen en wist dat het niet eeuwig zou gaan duren. Een beetje rustig aan hardlopen maakte me al blij.

 

Na een poos werd mijn lichaam zwakker, dat beperkte mij enigszins. Tijdens de behandelperiode kon ik dat zonder al te veel moeite accepteren. Pas toen het herstel was ingezet werd dat soms lastiger. 

Ik wil weer leven, alles kunnen, dus ook hardlopen. Hoewel geduld voor mij niet moeilijk op te brengen is, overvalt het verdriet mij hier af en toe om. Het lijkt soms of het leven mij leeft, in plaats van dat ik mijn leven leef. 

Daarnaast ligt mijn hardlooptempo een jaar na mijn behandelingen nog lager dan het al lag. Nu, tijdens de trainingen, is het wel spannend om te bedenken dat er tijdens een evenement wel sprake is van een bepaalde tijdslimiet waarbinnen je moet finishen. Dat voert de druk voor mij behoorlijk op. 

gallery/schermafbeelding 2018-09-20 om 22.03.59
gallery/schermafbeelding 2018-11-10 om 14.49.41
Inspiratie in een boek

Beter worden is niet voor watjes werd geschreven door twee journalisten die beide zelf kanker overleefden. In dit brievenboek, interviewen zij elkaar en merken o.a. op: 'Ziek worden, dat kan iedereen, maar beter worden is niet voor watjes'.
Handboek Kanker is een compleet boek over kanker. Het combineert op unieke wijze reguliere en alternatieve geneeswijzen, zonder het een of het ander af te wijzen.

 

Welke hulpbronnen heb je naar jezelf toegetrokken om jouw energie te handhaven en weer op te bouwen?

 
Vanaf het moment dat de diagnose kanker was gevallen heb ik om psychische ondersteuning gevraagd. Tijdens mijn behandelingen sprak ik regelmatig met een medisch psycholoog. Dit heb ik als heel prettig ervaren, hij zag goed wie ik ben en wat ik nodig had. Hij heeft mij enorm geholpen tijdens het ziekteproces.

 

Na een tijdje bekroop mij het gevoel dat ik meer ondersteuning nodig had. Meer doelgericht, liefst ook in een groep. Na mijn behandeling vond ik het tijd om een stap uit het ziekenhuis te maken, ik belandde in een nieuwe fase.

Ik had gehoord over het Helen Dowling Instituut en besprak dit met mijn huisarts, hij gaf me een doorverwijzing.

 

Na twee intake gesprekken bleek dat er nog geen plek was in een bepaalde groep en werden mij 1-op-1 gesprekken aangeboden. Dat bracht mij aan het twijfelen. Individuele gesprekken kon ik immers ook voeren bij de medisch psycholoog. Wellicht was ik een beetje bang om de ‘veilige’ omgeving van het ziekenhuis te moeten verlaten, om een nieuwe stap te zetten. Uiteindelijk hakte ik de knoop door en koos toch voor het Helen Dowling Instituut. Ik wil graag alle kansen aangrijpen om deze ziekte te verwerken en goed te herstellen. Als je het niet probeert kun je ook niet weten of het iets voor je is.

In het verlengde van die gedachte ontdekte ik ook het Toon Hermans Huis. Dat is een inloophuis voor mensen die met kanker te maken hebben (gehad).

Je kunt er spontaan een kopje koffie of thee gaan drinken, of je kan je aanmelden om deel te nemen aan allerlei activiteiten.

 

Voor mij was het een manier om weer onder de mensen te zijn en leuke dingen te hebben om naar uit te kijken, en dat is het eigenlijk nog steeds. Inmiddels heb ik drie massages en een heerlijke gezichtsbehandeling gehad.

 

Naast mijn hardlopen heb ik fijne creatieve hobby’s waar ik mij heerlijk in kan verliezen. Tijdens het ziek zijn leerde ik handletteren, dit was erg fijn om te doen want dit lukt bijna altijd wel, hoe moe ik ook was/ben. Ook sloot ik me aan bij de tekenen en schilderen activiteiten, er staat nu nog een bloemschikcursus op de planning. Tevens heb ik een oude hobby, armbanden maken, weer opgepakt. Verder probeer ik wat te aquarellen en schilderen.

Ook ging ik na mijn behandeling op zoek naar ondersteuning bij mijn fysieke herstel. Mijn radiotherapeut verwees mij terug naar de huisarts omdat mijn ziekenhuis op dat moment nog geen revalidatietraject aanbood. De voorselectie kon ik zelf maken, dat bracht me de hulp die ik wilde.

Mijn hardloopblessures werden altijd al behandeld door een vaste fysiotherapeut, ik vroeg hem of hij mij ook kon helpen met mijn fysieke herstel na mijn behandeling.
Hij heeft geen oncologische aantekening maar wel genoeg ervaring op dit gebied.

 

Nu ga ik elke week een half uur naar hem toe. We werken aan mijn conditie en het versterken van mijn lichaam. Ook praten we gewoon over hoe het met me gaat. De sessies zijn gericht op het fysieke herstel en toegespitst op hardlopen. We werken aan mijn deelname tot de Dam tot Damloop. Thuis doe ik de oefeningen die hij voorschrijft.

 
Verder ontvang ik veel steun uit mijn omgeving. Familie, vriendinnen, buren, leden van het Facebookplatform ‘Ik loop hard’, collega’s en nog veel meer. Mensen leven erg met mij mee en ik sta soms echt van te kijken van alle donaties die ik krijg en hoe betrokken iedereen is. 

Verschillende uitlaatkleppen

Het uiten van haar creativiteit gaf Marjolein veel voldoening naast het bewegen. Bij het inloophuis sloot zij zich aan voor cursussen. Vind creatieve hulpmiddelen op de productpagina. Gebruik bijvoorbeeld deze toolkit om snel tot een prachtige resultaten te komen. Het creatieve proces is de eerste stap tot meer berusting en acceptatie. 

gallery/marjolein 2017 creatief
gallery/schermafbeelding 2019-01-16 om 11.23.23
gallery/marjolein familie helpt met armbandjes
Steun van familie en hondje Storm

 

Marjoleins familie helpt haar hier met het maken van armbandjes voor donateurs. Een actie die zij organiseerde in het verlengde van de Dam tot Damloop om donateurs aan te trekken in dienst van het KWF.

Mijn hond Storm gaat bijna altijd met mij mee hardlopen, hij is mijn maatje en met hem voel ik mij nooit alleen.

Sinds kort zijn Storm en ik ook gestart met Canitrailen, erg leuk!

 

Middels een lijn en een riem om mijn middel rennen we samen een stuk door bos of over de hei. Storm helpt mij iets meer uit mezelf te halen. Ook mijn moeder loopt tegenwoordig hard, ik help haar om naar de 5 km op te bouwen en om sneller te worden, op 27 mei hebben we samen aan de Marikenloop meegedaan. Ooit mijn eerste loop en nu ook die van mijn moeder!

Tijdens de Marikenloop was zij een grote steun voor mij omdat ik sinds lange tijd weer onder zoveel mensen was. En ik coachte haar naar de finish.

Mijn beste vriendin stond ook met ons in het startvak, maar zij loopt sneller. Met haar train ik ook, wij lopen meerdere evenementen samen.

En binnenkort, als het hem lukt zijn tempo wat aan te passen op mij, wil ik met mijn zwager trainen voor de Dam tot Damloop.

Hij loopt sowieso ook voor team KWF, echt super lief van hem!

gallery/marjolein en haar hondje storm

Wat kun je anderen adviseren die tijdens of na hun behandeling de draad met sporten op zouden willen pakken?

 

Bespreek met je arts wat wel/niet mag.

Mijn artsen stimuleerden om te blijven hardlopen tijdens en na de behandeling.

Het is wel verstandig om hierin begeleid te worden. Sommigen ziekenhuizen bieden revalidatietrajecten aan, maar je kan ook zelf op zoek gaan naar bijvoorbeeld oncologische fysiotherapie.

 

Je huisarts kan je helpen in je zoektocht. Verder is veel wandelen goed voor je. Ik moet wel eerlijk zeggen dat het mij moeite kost om het elke dag op te brengen om een uitgebreide wandeling te maken. Dit lukt mij gewoon niet, aangezien ik nog meer activiteiten op een dag heb en mijn energie nog niet op het oude niveau is.

 

Let wel op: mocht je willen zwemmen, tijdens de chemo, bespreek dit dan met je arts. Het schijnt in sommige gevallen niet verstandig te zijn om te zwemmen bijvoorbeeld als je weerstand te zwak is. Mijn bloeduitslagen waren dusdanig ok dat ik dat wel mocht doen.

 

 

Hoe zie je de toekomst na de Dam tot Damloop?

 

Op dit moment ligt de focus op het herstel en de training voor de Dam tot Damloop. Daarnaast ben ik begonnen met het opbouwen van mijn werkzaamheden. Ik bouw mijn uren voorzichtig op. Vooralsnog in een eigen kantoor op een andere, meer rustigere locatie. Het is nu nog zwaar om mijn aandacht onder veel mensen te verdelen. Ook dat gaat 'stapje voor stapje'.

 

Het is iedere dag weer een zoektocht naar een balans in mijn energie. Ook slaap ik nog elke middag, zodat de rest van de dag vol te houden is. Er is nog steeds veel verdriet om te verwerken. Ik probeer in het hier en nu te leven, al zou ik graag toekomstplannen willen maken. 

 

Uiteraard is er wel hoop, hoop op mooie dingen die ik mee zal maken in mijn leven. Misschien ooit een halve marathon en ik zou zelf nog heel graag moeder willen worden. Verder wil ik ook meer bezig gaan met trailen en canitrailen.

Veel meer wensen zijn er niet, behalve natuurlijk gezond blijven en gelukkig zijn.

En dat mijn dierbaren ook gezond blijven en ik ze nog lang in mijn leven mag hebben.

gallery/steun marjolein rechter banner

KankerEnIk.nl wenst Marjolein heel veel succes tijdens al haar toekomstige trainingen!
Wat ons betreft een echte kanjer.

 
Wij hopen dat de lezers inspiratie vinden in haar enthousiasme. 


De Dam tot Damloop is inmiddels alweer voorbij. Marjolein heeft een bedrag van 954 Euro opgahaald voor het KWF. 

Ben je enthousiast geraakt en wil je ook een bijdrage leveren in de vorm van een sportprestatie?

 

Bekijk de website van de Dam tot Damloop en selecteer lopen voor goede doelen.

 

 

 

 

Auteur: Marjolein van de Veen


Redactie: José Sieverink, Elke De Klerk


4 juni, 2018